Beste mijnheer Boels,

Graag maken wij u er op attent dat wij onze ogen niet geloofden in uw filiaal in Mönchengladbach. Wij huren al jaren al onze spullen bij Boels en Mönchengladbach is hier vlak om de hoek.

Wij hebben er een dagtrip van gemaakt. We zijn eerst naar de watervallen van Kalzhube geweest, met de sprekende geit, die dus helemaal niet de toekomst kan voorspellen, maar goed, dat is een andere kwade brief en toen naar uw nieuwe filiaal. Wij hebben natuurlijk uitgebreid gezocht naar uw karakteristieke Boels huiskleuren. Oranje met wit.

Wat schetste onze verbazing toen u gemeend had een grote zwarte arend met een hoge pet op boven de ingang te plakken. Wij zeiden nog tegen elkaar, zet dan meteen “Sieg Boels” op de gevel.

Maar goed, wij beoordelen een winkel altijd op zijn inhoud en wat schetste alweer onze verbazing toen Boels geheel gevuld bleek met moffen die Duits spraken. Zover is het dus al, dat bij een oer-Hollands bedrijf als Boels vrijuit Duits wordt gesproken. Wij voelden ons gewoon niet thuis in onze eigen Boels. Als wij Duits willen horen dan huren wij wel een jaren '70 pornofilm, maar Boels heeft een naam hoog te houden. Smakeloos ook om de uitverkoop “Die Endlösung” te noemen en de receptiebalie “Het Achterhuis”. De Duisters lusten er wel pap van, maar wij vonden het ongepast.

Ons ziet u niet meer in uw nieuwe filiaal. U danst er maar tot diep in de nacht de Kalzfussmars, maar wij zetten geen stap meer in dit pand.